Bir ben yaptım kâğıttan

Bir uçak yaptım kâğıttan
Yağmur yağdı ıslandı
Bir şiir yazdım kendimden
Sevdiğim aldı yırttı

Sözlerim değersiz
Kimse sözlerime değer biçmedi
Nefretim sonsuz
Kimse yeteri kadar sevmedi
Sevginiz yetersiz
Gerçekten hiç samimi değilsiniz

Bir uçak yaptım kâğıttan
Uçak çamura saplandı
Ruhum ezildi yeniden
Kimse yine umursamadı

Varlığım önemsiz
Ben yalnızca bir yazarım
Düşünceler soyuttur
Beni göremeyene kızarım
Nefretim sonsuz
Onunla dünyaları öldürebilirim

Bir şiir yazdım kendimden
Sevdiğim yırtıp attı
Ruhumu ezdi ve
Kalbimi söküp yedi

Yazdıklarım değersiz
Kimse onlara değer biçmedi
Varlığım anlamsız
Herkes görmezden geldi
Anlattıklarım anlaşılmadı
Kimse dinlemedi bile

Bir uçak yaptım kâğıttan
Uçak saplandı ona
Sevdiğim aldı yırttı
Bıçak saplandı kana

Tüm kızları severken
ve hatta herkesi
Onlar neden
sadece onu sevmemi istedi
Sevgim bitmezdi
Herkesi seversem
Kıskanç olan
bunu bilmiyorsun

Beni anlayışla karşıla
Eğer seni öldürürsem
Sen bunu hak etmedin
Beni rahatlatan da bu

Beni anlayışla karşıla
Bekâreti öldürürsem
Sen bunu hak etmedin
Peki ben hak etmiş miydim?

Beni anla
Beni üzdünüz
Görmezden geldiniz
Pek çok yerden gönderdiniz

Beni anla
Seni öldürmek istiyorum
Bana hak ver
Sen de benim gibi masumsun
ve ben çoktan öldüm. . . . . .